ناراحتی،تصعید،تنهایی

هروقت آدم ناراحت میشه معمولا با 2 روش باهاش کنار میاد:بروزش میده یا سرکوبش میکنه،چیزی که میخوام بنویسم در مورد دومیه.خانما معمولا با ناراحتی زیاد مشکل ندارن،میریزن بیرون و خلاص میشن اما در مورد مردا قضیه فرق میکنه.مردا کلا ناراحتی رو با ضعف یکی میدونن و نشون دادنش رو ضعیف بودن که با توجه به ویژگی های روانشناختی و شخصیتی مردا ی مشکل غیرقابل اجتنابه.پس چطوری باهاش کنار بیان و از طرف دیگه با سرکوب ناراحتی و پیامدهای بعدش روبه رو نشن؟ اینا رو وقتی مینویسم که ناراحتم پس یکی از راه حل هاش میشه تصعید،ینی ناراحتی و خشمت رو با انجام کار دیگه که آرومت میکنه تخفیف بدی که از نظر خیلیها بهترین کاره.البته من خیلی وقتا با دلیل تراشی مشکلات رو توجیه میکنم ولی بعضی مشکلا رو واقعا نمیشه...

پ.ن. خطاب به خودم و هر عزیزی که گذرش به اینجا خورده و این مطلب رو خونده: مهم نیست که چقدر آدم دوروبرتون رو گرفته و چقدر تلاش میکنین که اونا رو از خودتون راضی نگه دارین،حقیقت قابل کتمان نیست و اون اینه که ما همگی تنها هستیم.خودتون رو دوس داشته باشین.